پرنده مهاجر

 

چقدر خوبه

تو این روزگار قحطی انسانیت، با کسانی برخورد داشته باشی که شاید ظاهرشون اصلاً دل بزرگشونو نشون نده ولی وقتی پای خرج مرام و معرفت برای همنوعشون پیش میاد از هیچ چیزی دریغ نمیکنند و اون وقته که به وسعت دلشون پی می بری...

بعد به خودم میگم...

تا وقتی انسانیت زنده است، میتونی ایمان داشته باشی که روزی اوج میگیری حتی اگر غل و زنجیر دنیا دست و پاتو بسته باشه و به حصار زندگی قفل شده باشی...

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٢/۱٥ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ توسط پرنده مهاجر نظرات () |


آخرين مطالب
» زنجیر دنیا...
» آیین عشق‌بازی ...
» لبخند بزن، لبخند تو زیباست...
» باز هم عروس فصل‌ها...
» خداوندا...
» باز این چه شورش است که در جان واژه هاست...
» روزهای با هم بودن...
» طعم زندگی...
» زندگی سرخی سیبی است که افتاده به خاک...
» آن 175 نفر...

Design By : RoozGozar.com