پرواز 2...

 

چقدر خوبه

تو این روزگار قحطی انسانیت، با کسانی برخورد داشته باشی که شاید ظاهرشون اصلاً دل بزرگشونو نشون نده ولی وقتی پای خرج مرام و معرفت برای همنوعشون پیش میاد از هیچ چیزی دریغ نمیکنند و اون وقته که به وسعت دلشون پی می بری...

بعد به خودم میگم...

تا وقتی انسانیت زنده است، میتونی ایمان داشته باشی که روزی اوج میگیری حتی اگر غل و زنجیر دنیا دست و پاتو بسته باشه و به حصار زندگی قفل شده باشی...

/ 6 نظر / 11 بازدید
علی فاریابی

انسان باید فرض را بر غربت بگذارد... بر عدم همراهی آدمها... حالا اگر کسی مرا یاری رسانید از لطف اوست و اگر نه حسابی برروی آن باز نکرده ام... بی اهمیت خواهد بود... البته ایجاد چنین ظرفیتی خود یک توان و ظرفیت می خواهد...

مسیر سبز

آقای فاریابی خیلی کامل گفتند و حقیقتا توی دنیای امروز همیشه یک حس غربت همراهمونه. غریبی با این همه عوامل بیگانه؛سنگدلی ها،بی عدالتی ها و... غریبی با آدمایی که حتی توی ی آب و خاک باهات زندگی مکینند اما گاهی انگار تو از فضایی و اونا نمیدونم از کجا! از طرز تفکر بگیر تا ظاهر و رفتار. اما طبق گفتت واقعا هنوز هستند کسایی که شاید بیشتر از خودشون،وجودشون رو وقف کمک به دیگران میکنند؛از طبیعت و حیات وحش تا همنوعانشون. و واقعا هم وجودشون دلگرمی بزرگیه برای ادامه ی این راه تا انتها...

مسیر سبز

راستی جمله ی روی عکستم محشره؛انسانی که آزاده،از هیچ حصاری واهمه نداره... و روزی این حصار اصلی (حتی به قول دکتر این قفس تن)رو میشکنه وکوچ به سمت جایگاهی برتر(البته امیدوارم که ما هم جز’این دسته باشیم)

مسیر سبز

برای همه خوب باش!..... آنگه فهمید، همیشه کنارت خواهد بود!... و انکس که نفهمید،... روزی دش برای خوبیهایت تنگ میشود...

کاکتوس

سکوت اسمون رو بشکن قفس برای تو کمه رو زخم کهنه ی دل تو فقط رهایی مرهمه سلام دوست عزیز عکسی که انتخاب کردی فوق العاده زیبا بود . بعضی از ادمها انگار از جنس ادم های نسل ما نیستند همون بوی صافی و یکرنگی نسل های گذشته رو دارند وجودشون هرجنداندک دلگرمی عجیبی به این دلهای خستمون میده

فریاد

لیله القدر؛ شب بیدار شدن است، نه فقط بیداری ماندن.... التماس دعا یاعلی